Pałac Dolmabahçe jest symbolem XIX-wiecznej zmiany w Imperium Osmańskim, kiedy państwo chciało wyglądać bardziej „europejsko” i reprezentacyjnie. Teren pałacu był kiedyś zatoką nad Bosforem, później został zasypany i uporządkowany, stąd skojarzenie z „wypełnionym ogrodem”.
Budowę rozpoczęto za sułtana Abdülmecida w 1843 roku, a zakończono w 1856. Dolmabahçe stał się nowym, bardziej ceremonialnym obliczem władzy, w przeciwieństwie do bardziej „dworskiego” i wewnętrznego układu Topkapi. Dlatego w pałacu tak mocno czuć protokół, wielkie sale i efekt „państwowej sceny”.
W późnym okresie osmańskim miejsce miało znaczenie polityczne i dyplomatyczne. W czasach Republiki pałac stał się częścią dziedzictwa państwowego; Atatürk korzystał z niego podczas pobytów w Stambule i zmarł tu 10 listopada 1938 roku, co nadało Dolmabahçe szczególną symbolikę.
